ALBA CID, Atlas



 (do CICLO ASIÁTICO)


que fermoso pensar que os deuses abondan


así, a escada na folla esquerda non é máis que un fragmento da

           ascensión ao monte Hua Shan, unha das cinco montañas

           sagradas chinesas. un camiño de táboas no extenso ceo,

            traducen os guías,

o sendeiro dos soldados

en suma, dez mil chanzos tallados na roca granítica, e sobre eles,

              visitante e monxes nunha grilanda infinita

seres que ascenden buscando

a visión ou a inmortalidade

talvez unha opresión no peito, e chás:


no cumio non hai máis ca un templo convertido e salón de té

                 e un arbusto

cor prata

que a fatiga confunde cunha silva crepitante,

coma o peito,

como as carpas


ata que o peso das ofrendas volve coral as ramas




ATLAS, poemario editado 



UKAI, DA PESCA CON CORVOS MARIÑOS


o lago Erhai--literalmente, "mar da orella", pola feitura--, queda

                         fóra do noso alcance.

tamén o río Nagara, na prefectura de Gifu.

pero con estes depósitos de auga doce compartimos os corvos

                          mariños.

alí, ukai: un método de pesca.


movemento primeiro


unha barca de bambú esvara mansa sobre a auga estancada.

faino moi lentamente

porque asistimos ao espectáculo por medio de fotografías alleas

--imaxes de profesionais e curiosos,

imaxes de turistas que bourean detrás das balsas bebendo sake--


se accedésemos aos gravados do período Edo, veríamos

lanternas

penduradas das barcas.

os artistas recréanse no lume

de modo que os fachos parecen, finalmente, cabeleiras viquingas

suspendidas sobre a auga.


acéndense para atraer aos peixes,

para que baile por última vez o alimento imperial.


movemento segundo


por veces, na partida, o pescador coloca sobre os ombreiros unha

                      una cana de bambú

--é San Miguel coa balanza--

en cada extremo da vara, un corvo mariño disposto ao traballo.


se acaso abanean, o movimento é imperceptíbel. burlan todo o

                       o que criamos saber sobre o equilibrio. eríxense  en

                       representación da xustiza.


movemento terceiro


para que as aves non traguen as pezas grandes,

estréitanlles o pescozo cun lazo de cánabo.


movemento cuarto


o pescador rodea o peteiro da ave con ambas as mans

e extrae o alimento

--unha carpa, un peixe gato dourado--

do inicio da súa gorxa.

é necesaria firmeza e certa forza nas mans para o  xesto:

ao cabo, subtraer sempre implica violencia

e supoño

que se o fío de prata do Eclesiastés que une a alma ao corpo non

                        lles estivese vedado aos animais miúdos, rompería

                         --plin!-- antes de caer na cesta do pescado.

a ave déixase facer

e a escena recórdanos un verso de Alfred Tannyson

--all things are taken from us--


movemento quinto


o verán imparte unha lección sobre a morte.

non erramos ao sobrepoñer a imaxe do pescador escuálido e a de San Miguel:

ambos administran os tempos, a virtude.

teñen sitio no xuízo final e domean o lume,

poderían mesmo adiviñar a fortuna,

dicir: aquí está a súa carta, señora, aquí as súas troitas (perlas son

                      o que antes foron os seus ollos, mire!)

detidos nas ribeiras, calquera pode distinguir o momento do

                       regreso

pola pose monumental das aves sobre as balsas:

os corvos mariños estarrícanse para secar

e a súa envergadura de ás contribúe á edificación da noite.


na penumbra, a man teselada dun pantocrátor alcanza o pescozo

                        da ave,

xa liberado do anel,

e acaríñao


movemento último


na escena non queda crueza só auga

auga

e cestos cheos

unha superposición de escamas

as formas extrañas do amor e a vasalaxe

San Miguel, axustando a venda nos ollos da xustíza,

unha ave que come até saciarse.




Comments